به نام خدا

واقعا بچه ها چقدر پاک و معصومند.

منظورم خيلي بچه مثلا 2-3 ساله نيست. منظورم دانشجوهاي ترم اولي اند که هنوز درگير بازي نشده اند. مثل اين دوست ما که همين طور بود تا ترم 2 و بعد از عيد که يهو عين باباي قند عسل و البته از آن طرف متحول شد و با چهره متفاوت به دانشگاه آمد. ما هم مي گفتيم عيب ندارد جوان است. دو روز برايش جالب است و مي گذرد. گذشت اما نه به آن نحو که ما مي گفتيم.

امروز سه نفري داشتيم توي بوفه چاي مي خورديم که بي هوا آمد سر ميز ما. نشست و داد از گراني کلوچه اي که خريده و برنج و غيره. ما هم به عرف حرف هاي مراسم چاي دانشجويي پي گرفتيم. گفت اين حمله مردم براي خريد چيزهايي که گران مي شود به خاطر جنگ زدگي است و گفتيم و آره. صاف درآمد اين چادر شما هم اثر جنگ زدگي است که سه تامان کپ کرديم و شروع کرد دلايل تاريخي آوردن. نه که از چنين بحث هايي کم بياوريم. اتفاقا سه تامان خوره بحثيم و به قول فاطمه پاي انتقاد که وسط باشد، منتقدهاي قوي تر. چيزي که ما را زد توي ديوار جايي بود که براي فحش ايدئولوژيک انتخاب کرده بود. ديگر اصلا جاي اين نبود که بگوييم عزيز من انقلاب علويان سبزجامگان بود نه سياه جامگان و پوشش زرتشتيان چه بوده و هست و ...

باز به قول فاطمه بيا صاف تو روي آدم بگو گراني برنج و کلوچه گردن شماست و اين طور بازي نکن.

خلاصه کلام دفعه اول نبود از اين بازي ها مي ديديم اما دلم براي يکي دو ترم قبلش که حق به جانب آرايش غليظ نمي کرد و از دوستانه بودن جمع چاي خوردن براي آزار ما و توجيه خودش استفاده نمي کرد تنگ شد.

کاش اينقدر سياست زده نبوديم.

امروز يک روز معمولي بود. نانوايي ها از اول صبح نان مي پختند. روزنامه فروشي ها دکه ها شان را باز مي کردند. مردم خرد خرد و درشت درشت سرکار مي رفتند. خيابان ها گره مي خوردند. اتومبيل ها بوق هاي کش دار و دعوايي مي کشيدند و ما جلسه داشتيم. پس مي بينيد که يک روز کاملا معمولي بود و يک جلسه کاملا معمولي. حرف هاي پر مغز زديم. ته جلسه را باز گذاشتيم. از اين شاخه به آن شاخه پريديم. سعي کرديم تظاهر کنيم که کليشه يک نشريه به سبک کاغذ اخبار را کاملا پذيرفته ايم. ناسلامتي ما دانشجوي ارشد ارتباطاتيم و معني " در شان" بودن را هم خوب مي فهميم.

از نظر محتوا هم خوب ما در جلسات رساله باز نمي کنيم ببينيم چي واجب است و چي حرام. چون آنقدر کارکشته شده ايم که بدانيم آن واجبات اسلام که حتما بايد در نشريه باشند و آن محرماتي که بايد از آنها انتقاد کرد کدامند. ضمنا ما چون دانشجو هستيم بايد راجع به سوراخ ديوار هم نظر داشته باشيم وگرنه همه مي فهمند منفعليم.

نمي دانم.... فکر کردم چون اين مسئله هم مثل خود جلسات کاملا معمولي است لازم نيست آن را بگويم. آخر همه تلاش ما در اين جلسات اين است که کسي نفهمد ما منفعليم. حتي اگر نتيجه اين باشد که سفارش بدهيم يکي برايمان بنويسد. که البته چنين جلسه اي به خاطر داشتن نتيجه، غير معمولي است.

راهنمای عملی برای مدیران داخلی:

1-    آمار چايي خوردن و بيرون رفتن کارکنان را به طور کامل داشته باشيد.

2-  وقتي کسي مي خواهد به خانه برود يا ناهار بخورد آمار کارهايي که قبلا هم گفته ايد بگيريد و سعي کنيد هر طور شده جلوي رفتن او را بگيريد. کارکنان بايد بدانند کار، ساعت اداري را نمي شناسد يا برعکس مي شناسد.

3-  همواره ثابت کنيد شما رئيسيد بخصوص جلوي افرادي که از بيرون مي آيند کارکنان را توبيخ کنيد تا اين مسئله به افراد بيشتري ثابت شود.

4-    دير سرکار بياييد و زود برويد، شما که کارمند نيستيد.

5-    با مهندس بخش مثل منشي برخورد کنيد و بگوييد شماره تلفن هايتان را بگيرد؛ اين طوري بند 3 را بيشتر ثابت مي کنيد.

6-    ميزتان با وسايل عجيب و غريب پر کنيد؛ هر کس وارد مي شود بايد از روي متفاوت بودن بفهمد شما رئيسيد.

7-  کارکنان بايد بدانند که رئيس يعني اجل معلق و کسي که هميشه مچ آدم را مي گيرد. بنابراين به چيزي جز مچ گيري و گزارش گيري فکر نکنيد.

8-  کار کلان يعني کاري که پول کلاني براي آن خرج شده باشد نه کاري که روي آن فکر زيادي شده باشد. هر چه کمتر روي کاري فکر کنيد بديع تر است.

9-    ياد بگيريد حرف هاي گنده بي معني زياد بزنيد.

10-     کارهاي بخش، مخفي و سرَي هستند بخصوص در برابر کارکنان.

11-  تمام کارهاي کارکنان را دوباره کمي متفاوت انجام دهيد تا بفهمند همه کارها را شما مي کنيد و آنها از پس هيچ کار برنمي آيند.

رسم جديدي در کشور به وجود آمده که معلوم نيست از کجا آب مي خورد و چه نتيجه يا خاصيتي دارد. بعد از مدت ها که صفحه فلزي و چکش به عنوان زدن زنگ مدارس، ديگر به تاريخ پيوسته بود، به تازگي براي اجراي برنامه هاي نمادين دوباره به مدارس بازگشته است. نمي دانم زنگ انرژي هسته اي ( که گويا ديگر نيت هر روزه زنگ مدارس شده است)، زنگ پژوهش، زنگ انقلاب( که البته از حق نگذريم سالهاست وجود دارد)، زنگ خاطرات دفاع مقدس و زنگ هاي ديگر چه فلسفه اي دارند.

اما اين را مي دانم که رسوم وقتي به نمادگرايي صرف مي رسند و معنا را کاملا بيرون مي رانند، نه تنها مقاومت بيشتري برمي انگيزند خيلي زود هم فراموش مي شوند. آنچه مي ماند تاريخ است که دستاويز خوبي براي تمسخر بازي گذشتگان دارد.

در کلاس مدیریت اسلامی مطرح شد:

• طولانی ترین خطبه امیرالمومنین 20 دقیقه طول می کشد.
• در مدیریت بهترین حالت وجود ندارد بنابراین هیچ وقت نمی توان خود را در بهترین وضع دانست. در اسلام نیز خودبرتربینی بزرگترین گناه است. این موضوع شما را یاد یک نمره 20 معروف نمی اندازد؟

   بدبخت ترين آدم کسي است که آخرتش را به دنياي ديگران بفروشد. قابل توجه مديران و آشنايانشان.

   بدترين آدم کسي است که به ضعيف تر از خود ظلم کند و به قوي تر از خود تعظيم. نه حتي بدتر به کساني که به او ظلم نمي کنند ستم کند و به ظالمان احترام بگذارد. قابل توجه کارمندان، مديران جزء و ارباب رجوع.

   بيچاره ترين آدم کسي است که از بدي ها غم بخورد اما حرکتي نکند. شايد همان مظلوم؛ نه چيزي فراتر؛ کسي که به بدي هايي که به ديگران مي شود مثل جامعه خودمان فکر مي کند، شايد بشود گفت غر مي زند و ... قابل توجه دزد هايي که مي گويند" همه دزدند" و کساني که از چراغ قرمز رد مي شوند.